Yazı Detayı
03 Kasım 2015 - Salı 15:37
 
Vazgeçmeden yaşamayı öğrendik biz ölenlerden...
İhsan GEYLANİ
geylanihsan@gmail.com
 
 

Yine bir matem havasında tenimin zeybek kırıntısı. Görmeyi istemediğimiz yaşamların sökülüp alınışı bizden. Ansızın titreyen göz bebeklerimiz de umuda bir yakarış. Sessizliğe bürünüp tüm çirkinliklere göz kapama. Bir göz kırpış ölümlere. Ne zaman ne arada hangi çıkmaz sokakta yakalar bizi bilinmez. Belki bir clubun locasında.

Belki bir tavernanın sarhoş masasında. Belki bir halı saha maçında. Belki sevişirken. Belki de işe giderken. Adressiz kurşunların ilk durağı olabiliriz her an. Belki de Azrail in ihtiyaç molasında bir dinlenme tesisi. 
Belki de kapımızın eşiğinde.

Sorgusuz infaz yapan kurşunların bedenimizden izinsiz içeri girişini yaşayacağız. Ne olduğunu neden olduğunu anlamadan. Zaman mı?  Biçare dakikalar içinde vereceğiz inceden bedenlerimizi.

Vazgeçmeden yaşamayı öğrendik biz ölenlerden. Yerimiz dolmaz ilahi insanlar olmadık asla. Şairin dediği gibi yine toprağı tırnaklayarak doğuracak anneler bizi. 
Sessize yol almış bedenlerin isimlerini haykıracağız günlerce, gecelerce. Bazen aylarca,belki de yıllarca. Sonra günlerce zikrettiğimiz isimleri yılda bir kez anmaya başlayacağız.

Ve en büyük ihtimalle çok uzun yıllar sonra sadece acı, tatsız bir anı olarak kalacak zihinlerimiz de. Toprağı tırnağında taşıyan annelerimiz ağlayacak her gece hep aynı yastıkta. Gündüzleri dökülmüş dişlerinin arasına gözyaşları sığdıracaklar.
Biz... Biz yeni alınmış canların kekremsi acılarını yaşayacağız.

Günlerce, aylarca, sonra da en nihayetinde yıl da bir kez hatırlayacağız. Ama unutmayacağız can diye bildiğimiz bizden alınmış canları. Şairin dediği gibi; yeter ki kararmasın: sol memenizin altındaki cevahir...

Ve biz hiç karartmayacağız o cevahiri. Yine sessizce insanlığımızın kabuğuna çekilip karanlık gecelere gözyaşlarımız ile eşlik edeceğiz. İçimizde ki kirli dünyayı gözyaşlarımızla yıkamaya çalışacağız ve bir nebze de başarılı olacağız kendi muhasebemizle. Titreyen dudaklarından kelamlar dinleyeceğiz canlar yitirmiş annelerimizin. İnsan olanımızın cevahiri acıyacak. İnsan olmayanımız hiç duymayacak bunları.

Biz insan olarak vazgeçmeden yaşamayı öğreneceğiz ölenlerden. Onlar insan olmadan yaşamaya devam edecek insanlığı öğrenmeden...

 

 
Etiketler: Vazgeçmeden, yaşamayı, öğrendik, biz, ölenlerden...,
Yorumlar